Anlatmaya Değmez

"Kantinde yalnız mı oturacaksın?"
dedi bir yandan da aldığı kalitesiz neskafesini yudumluyordu.
Kafasını kaldırıp etrafa baktı kız. Evet, koca kantinde yalnız oturmayı seviyordu. kimsenin onunla ilgilenmemesinden,gelip geçene bakıp hayatının monotonluğundan zevk almayı seviyordu.Onun monotonluğu arkadaşı gelmeyince günyüzüne çıkıyordu. Eğlenceli delidolu arkadaşı hayatında düşünmesini engelliyor,onu kızdırıyor,bunaltıyor,eğlendiriyordu.
Bir dediği bir dediğini tutmazdı arkadaşının. Hemen karar değiştirir . Haklı olan kendisiymiş gibi davranırdı.
"Evet,yalnız oturmayı seviyorum.Ne var bunda?"
Çocuğa kafasını döndürmüş bakıyordu. Arkadaşının yüzü sivilce doluydu. hafif şişmandı bu sebeple gıdısı da çıkmıştı. Kız normalde böyle tuhaf çocuklarla takılmazdı ;fakat çocukta değişik bir şeyler vardı, bu inkar edilemezdi. Bir defa kültürlüydü.Ondan daha bilgiliydi. Problemliydi. Kızın içini kızdan daha iyi biliyordu.Hem artık çok geçti.Kız onu hayatına kabul etmiş çocukta bunu bildiğinden o hayata daha da dalmak ister gibi hiçbir zaman iletişimini koparmamıştı.
“Koca kantinde oturmak kendini insana yalnız hissettirir.”
Kızda böyle düşünürken neden hala çocuk onu yalnız bırakmamıştı.En yakın arkadaşı hesap bile vermeden kalkıp gitmişti.
“Evet, biliyorum. Yemeğimi bitireyim kalkalım o halde”
Kız yalnız gitmek istiyordu sınıfına.Kulağında Last Shadow Puppets-I dont like you anymore çalıyordu. Nakarat kısmında koridorda dans etmek istiyordu. Kendi etrafında dönmek;sınıfına uzun yoldan dolanıp giderken hoşlandığı çocukla gözgöze gelmek istiyordu.Bunların hepsini yalnız yapmak istiyordu.
Çünkü hoşlandığı çocuk en yakın arkadaşından hoşlanıyordu,tuhaf çocuk dinlediği müziği onaylamıyor ona tepeden bakıyordu.
Yemeğinin son lokmasınıda ağzına attıktan sonra
“Haydi kalk o halde Serdarların yanına gidelim.”